Rick: I"m saying it because it"s true. Inside of us, we both know you belong with Victor. You"re part of his work, the thing that keeps him going. If that plane leaves the ground and you"re not with him, you"ll regret it. Maybe not today. Maybe not tomorrow, but soon and for the rest of your life.
Ilsa: But what about us?
Rick: We"ll always have Paris. We didn"t have, we, we lost it until you came to Casablanca. We got it back last night.
Ilsa: When I said I would never leave you.
Rick: And you never will. But I"ve got a job to do, too. Where I"m going, you can"t follow. What I"ve got to do, you can"t be any part of. Ilsa, I"m no good at being noble, but it doesn"t take much to see that the problems of three little people don"t amount to a hill of beans in this crazy world. Someday you"ll understand that.
[Ilsa lowers her head and begins to cry]
Rick: Now, now...
[Rick gently places his hand under her chin and raises it so their eyes meet]
Rick: Here"s looking at you kid.

ریک:من این رو می گم چون حقیقته.ما هر دومون می دونیم که تو به ویکتور تعلق داری.تو بخش مهمی از کار اونی.بخشی که باعث می شه اون به مسیرش ادامه بده.اگه اون هواپیما این جا رو ترک کنه و تو توش نباشی مطمئنم که پشیمون می شی.شاید نه حالا امروز؛یا فردا..اما به زودی برای همه عمرت پشیمون میشی.
ایلسا:پس "ما" چی می شه؟
ریک:ما همیشه پاریس رو خواهیم داشت...یعنی نداشتیم...در واقع از دستش داده بودیم.تا اینکه...تو..تو اومدی کازابلانکا.ما دیشب دوباره به دستش آوردیم.
ایلسا:همون وقتی که من گفتم دیگه هرگز تنهات نمی ذارم.
ریک:و همین طور هم خواهد بود.اما من هم یه کاری دارم که باید انجام بدم.و تو نمی تونی جایی که من دارم میرم بیای.و هرگز نمی تونی بخشی از وظیفه ای که انجام می دم باشی.زیاد نمی تونم ادای آدمهای خوب رو در بیارم اما به زودی همه ما خواهیم دید که مشکلات سه تا انسان کوجک اصلا تو دنیای دیوونه به چشم نمیاد.یه روزی تو هم این رو می فهمی.
ریک:حالا...حالا....برو...

بخشی از فیلم بی نظیر کازابلانکا که یکی از اون فیلمهاییه که حتی اگر اهل کلاسیک دیدن هم نیستید باید ببینیدش.عشقی که این فیلم به تصویر می کشه از اون رمنس های تکرار نشدنی دنیای سینماست....خیلی عجیبه که فیلمی که دقیقا هفتاد سال پیش ساخته شده اینهمه تازه و با طراوته...

خسته بود...از کار،از دردسر،از تنهایی،از فشار و استرس همیشگی که روش بود.این ماشین جلویی لعنتی هم که انقدر آروم حرکت می کرد که انگار اتوبان رو با حیاط خونه شون اشتباه گرفته...اعصابش خرد شده بود.یعنی می دونی تقصیر ماشین جلویی نبود.به هیچ وجه.اما روح آزرده ش بود که می خواست از خودش سلب مسئولیت کنه و بالاخره یکی رو گناهکار جلوه بده...این بود که دیگه کنترلش رو از دست داد.شروع کرد به چراغ زدن..یه مدت که گذشت بوق رو هم اضافه کرد...چند بار سعی کرد از چپ یا راست سبقت بگیره اما تعداد زیاد ماشینهای دیگه مانع می شد...سعی کرد دقت کنه که توی اون ماشین لعنتی جلو چه خبره که اینهمه آروم میره.یه پسر و یه دختر...لبخند تمسخر آمیزی زد و یه بوق ممتد و بلند رو چاشنیش کرد...حالش به هم می خورد از اینکه دو نفر بی خیال دنیا بدون توجه به آدمهای دیگه دارند حرف می زنند و می خندند و حس خوبی دارند...خوشبختی دروغینشون واسه ش تهوع آور بود...شاید هم می شد اسم حسش رو گذاشت حسودی...چند تا بوق ممتد که زد ماشین جلویی سرعتش رو زیاد کرد و زیاد و زیادتر...عصبانیت تو چهره پسر راننده جلویی و رضایت رو تو چهره خودش می دید و لذت می برد.ازشون جلو زد و فاتحانه به مسیرش ادامه داد و یه لحظه هم فکر نکرد چقدر لحظه ی خوب،چقدر حسهای قشنگ رو کشته...

آره همه ما روزگاری مسافر ماشین جلویی بودیم.همه ما موقع رفتن که می شد،وقتی به سمت اونجایی که باید جدا بشیم می رفتیم بارها از خدا خواستیم که ترافیک باشه و بارها تلاش کردیم با پایین ترین سرعت ممکن حرکت کنیم که چند دقیقه اضافه تر کنار هم باشیم.پس انصاف نیست اگه خیلیهامون،و مهمترینشون خودم، الان راننده ماشین عقبی هستیم آزار بدیم آدمهایی رو که گذشته خودمونند.اگه ما دیگه عاشق نیستیم اگر خیلی وقته که به عشق بی اعتقاد شدیم بیاید سعی کنیم عادت کنیم که تو گوشه گوشه این شهر هنوز آدمهایی هستند که عاشق می شند و یکی رو با تمام وجودشون می خوان...کسایی که همین چند ماه یا چند سال قبل خودمونن..بیاید اگه دیدیم یه ماشینی جلومون داره آروم میره و یه دختر و یه پسر توش هستند بی قراری نکنیم.عجله رو کنار بگذاریم و صبر کنیم به خاطرشون.لحظه هاشون رو خراب نکنیم.شاید اون لحظه ها آخرین لحظات باورشون از عشق باشه...شاید همین فردا اونها هم به جمع ما ملحق بشن.پس همین شب آخر رو ازشون نگیریم..

نمایشگاه کتاب امسال جز یه چرخ کوتاه مدت بدون خرید کتاب هیچ چیزی برای من نداشت.و این برای من یعنی فاجعه...پاهام یارای تنها راه رفتن بین اونهمه آدم رو نداشت.نمی دونم.شاید تنهایی هم داره معنی های خوبش رو برام از دست می ده...

دیدی یه مواقعی هی فکر می کنی برات تکست اومده هی دم به دقیقه گوشیت رو نگاه می کنی اما هیچ خبری نیست؟من الان مدتهاست که اینجوریم...با اینکه این نشون از یه واقعیت تلخ داره اما جاتون خالی چقدر هم به خودم می خندم این روزها سر این قضیه...خلاصه موجبات انبساط خاطر است...به گمانم همان یک ذره عقل هم زایل شده.

یه دوست عالی یه لطف خیلی خوبی در حق من کرد.از اون اتفاقهایی که شاید دیگه هرگز تو زندگیم تکرار نشه.به خودش هم گفتم.واقعا خوشحالم کرد و ذوق زده...دمت مثل هوای اهواز همیشه گرم!

بهرام رادان رو یادتونه تو بی پولی؟یعنی خود من...الان!حالا می فهمم چی می کشید...

گردنبند نازنینم رو آقا دزده از گردنم کشید و برد...حالا سعید دیگه گردنبندی که هشت سال داشت رو نداره...

زیاده جسارت است...

بعد نوشت: دوستان عزیزم بحث ماشین جلویی و عقبی اصلا به من و حال من ربطی پیدا نمی کند.این فقط یک درخواست است برای اینکه مهربانتر باشیم.برای اینکه اگر خودمان از چیزی بی بهره ایم از دیگران دریغش نکنیم.کجای این نوشته من گفتم که چون کسی رو ندارم به دختر پسرها حسودیم می شه آخه؟همه شخصیت ها خیالی و سمبلیک هستند.از دوستانم انتطار دارم نوشته هام رو با دقت تر بخونن...